پرده یک ودو

تقدیم به زن انتحاری.

نیستی که بدانی

در میان آن همه دودو هیاهو،

آژیروآتش،

قه قه های خدا

صدای آزادی بکارتت

بازهم به گوش نرسید!

بوی بریانی تن 22ساله ات

تکه گوشت های ریز شده

مالیده به فلز سرد

یادآور 22سالگی خویش رادر ذهنم طنین انداز کرد

از خود می پرسم:

مادرم،

خواهرم،

معشوق ام،

توکجاومن کجا؟

توآنجابازهم گلویت درزیر شمشیر زنگ خورده

ومن این جا مرور می کنم آن دقایق را

که هرچند باورشان نداشتم.

می خواهی بپذیرم؟

آری می پذیرم صدا می ماند

صدای پودر شدن استخوانهایت

که پرده چشمان کودکی را تارمی کند

بی آن که دستی مانده باشد تا برچشمها بمالد!!!

کاش اندکی زودتر می آمدم

لحظه ای درنگ کافی بود

تادستانت راببوسم

عریانی تنت را لمس کنم

در زیر ان همه باروت.

بپذیر ریسمان بردگی گسستنی ست

حوری شدنت را آن بالای بالا

بفروش به این پایین پایین،

زیر پاهایت

وقدم نهادن درسرزمینی آزاد.

تونیستی که دریابی

این غول سیری ناپذیر(نظام سرمایه داری)

این کلام واندیشه خرفت(اسلام سیاسی)

چگونه ازما

من وتو

پلکانی از جهل برافراشته اند

ودرنبردی مضحکه آمیز

تن هایمان را چون سپری

این سووآن سو می برند

وگاه نیز

بوی خوش روده هایمان

در زیر پتکها

خدارا به اغماء می برند.

موندم چنددرصد از ادمهایی که این روزها به خیابون ریختن ویه تصویر معترض ولی در عین حال زشت وواپسگرایانه از خودشون به جا گذاشتن اين فيلم وكه مي گن توش به مقدساتشون توهین شده رو دیدن!!!!!!!!ی عمری به عالم وادم توهین کردن با این مطلق گرایی محض شون تا ی تقی به توقشون می خوره هیچ که ابرو واسه دیگران نمی زارن تازه کار اتش نشونی ورفتگرهای بدبختم چندبرابر می کنن.اگه منتقدید این شیوه انتقاد نیست.نزارید دیگران از احساسی که نسبت به مقدساتتون دارید بهره برداری سیاسی به نفع منافع خودشون بکنن بخصوص افراطی های مذهبی وبدتر از اون صاحبان قدرت.

نمی دونم چندتا وزارت خونه رو می شناسم،یابهتر بگم چندتا وزارت خونه از زیر مجموعه وزارت خونه رهبری و می شناسم بزار چندتایی رو اسم ببرم که ی جورایی به گوشم خوردن:

وزارت فرهنگ وارشاد اسلامی

وزارت کار وامور اجتماعی

وزارت دارایی واقتصادی

وزارت راه وجهاد سازندگی

وزارت بهداشت

وزارت امور خارجه

وزارت آموزش وپرورش

وزارت دادگستری

................

............

.........

دیگه بسه.اگرم بشناسم وشنیده باشم مزخرفتر از اونی هستن که بخوام اسمشون وببرم.اصلن به من چه این مزخرفات؟؟؟؟؟ایناکه روبروی انسان قرار نگیرن،انسان به نحو احسن امورات اجتماعی وانسانی شو انجام می ده.

اخه از فرهنگ بگم که ندارم وشاید ی زمانی داشته بوده باشم!!!

از کارم بگم که باهیچ معیار انسانی سنجیده نمی شه وهیچ احساس نزدیکی باهاش ندارم!!!

از جها سازندگی بگم که همه سرمایه مون صرف  شده واسه رفع چاله ودس اندازهای راه کربلا وقدس!!!

از بهداشتمون بگم که تازگی ها با این وضع فلاکت بار فتوای فرزند بیشتر صادر شده وما درپی سقط اولیش!!!

از آموزش وپرورش بگم که هرچی از حروف الف با یاد گرفتم از کتابهای ممنوعه بودو ادبیات وامانده اعراب هم به درد لای جرز هم نخورد!!!

از وزارت داد گستری بگم که همه قضات وخود وزیر قوه قضائیه هم به اندازه من،با این همه محدودیت وواماندگی که بزرگ شدم،تو امور حقوق بشری آگاهی ندارن!!!

از وزارت امور خارجه بگم که خداییش روم نمیشه چیزی بگم!!!

سرشما مخاطبین عزیزو به درد آوردم با این خزعبلات وزارت خونه ها.خب چاره ای ندارم از چی بگم؟؟اینا شدن امور روزمره ما.شدیم یه مضحکه واسه پیاده کردن همه تئوری های غیر منطقی وناانسانی شون.

امشب می خواستم از خودم بنویسم وبگم ولی به هردری که زدم با یکی از این مضحکه خونه ها رودررو شدم.آخه هرچی باشه ماهم همین جا بزرگ شدیم با این ادبیات وبا این زیر مجموعه ها.یه پیشنهاد واسه زیر بنای این مجموعه ها دارم:یه پس گردنی وحذف همه شون برابر است با حذف کل مناسبات وبهینه سازی کلی مصارف اقتصادی واسه پیشبرد منافع تک زیر بنایی تون.نگران سهم خورده ونخورده ماهم نباشید آخه مارو چه به این سهم ها!!!سهم ماهم شده این خط خطی کردن کاغذها مثل همین الان:

وآنگاه که پای گرفتم وپیش رفتم بسوی کناری،

دیوار سنگی نیز

تکیه گاهی نبود از برایستاده گی ام!!!

چراکه سنگ نیز

سنگینی دستهایم را لمس می کرد آن زمان که،

واژه ها قدمهایم را به پیش می راند.

زمان که می گذشت

دیوار هراسناکتر از همیشه

این سو وآنسو می جست

در پی مامنی از باکره گی خویش

وچون نیافت،

راه چاره ای نبود

جز انکار انسان بودنم!!!

سهم همه مجموعه ها وزیر بناشون بیشتر از پس وپیش کردن این چندتا کلمه نبود وشب ماروهم به گند زدن.

خطاب به دادرس علی البدل شعبه ۱۰۱جزایی شهرستان جوانرود اقای خسرو ابادی:

کوتاه کوتاه وبدون شرح حادثه واتفاقات پیش امده که موجب چندبار برخورد اینجانب باشما شد باید بگویم:که اگر این صندلی به هرنحوکسب شده قضاوت رااز شما دریغ کنند از اولین افرادی خواهید بود که طبق مصوبه های جمهوری اسلامی به علت برخوردار نبودن ازشرایط نرمال اجتماعی در برخورد وارتباط با اقشار جامعه محکوم شناخته شده وطبق قوانین نیروی انتظامی در ملاء عام باشما برخورد خواهد شد.امیدوارم یا معجزه ای ماوراء الطبیعی رخ دهد که دیگر امکانش نیست یا اندکی از ارزشهای انسانی وشیوه های درست ارتباط ما انسانهای طرد شده در شما رسوخ کند

در حمایت از شاهین نجفی ،آزادي بيان وانديشه ،ومحكوم كردن فتواي مرگ هر انسان ،هر لحظه تازه تر مي شويم

 

نیشخند

>به پيشنهاد يكي از دوستانم كه هي گله منده چرا تونوشته ها خنده نيست،تو اين پست يكه م خنده توش ريختم. يه انسانم مال همين جا ،كنار دستتون،30سالمه،تا حالا چندين برابر3هزار ميليارد دروغ گفتم ولي حاضرم يه شرط بندي بكنم مثل همه شرط بنديهاي زندگيم.اما اين بار متاسفانه با آدمهاي عادي شرط نمي بندم بلكه با چندتا كله گنده بزرگ بزرگ،با ده نفر كه ديگه از اونا كله گنده تر نباشه.حاضرم باهاشون شرط ببندم با يك دروغ سنج.اگه اين ابزار شرط بندي هم تو دست وبالشون نباشه،من حاضرم كل زندگي مو بدم تا جورش كنم(كسي ندونه مي گه كل زندگيش چي باشه).من كه آمار خودم ودادم دو سه برابر 3هزار ميليارد تا حالا دروغ گفتم اونام بيان تست بدن اگه آمارشون از من كمتر باشه من حاضرم واسه مشروعيتشون 3هزار دهن و گل ببندم ولي اگه از من بيشتر باشه چي؟من كه نمي دونم!!خودشون پيشنهاد بدن، ويا شما قاضي باشين وبگين تكليف چيه. همين جا نشستم تا اولي اعلام حضوركنه بقيه هم پشت سرش.فقط مي ترسم با اين همه منبع،آگهي م به دست هيچكدوم نرسه!!!!!!!!!!! ............................................................................................................................................ من بت پرست زمانه خويشم 

بتي بر بلنداي شهر

 كه همانا منظر ديدگانم

كه از مشق نظامي آن پايين پايين

               در پي تلنگري ست

 تا بر ذهنها بشكوفاند:

 كه آن پايين رقص درختان

در زير بزم گلوله ها

مامني ديگر مي جويد براي مردگان

 در بلندايي ديگر

 ............................................................................................................................................ نيمه شبان

به اندرون حصار

 دگر سگي پاس نمي كنداز آمدن كسي

 چراكه دگر به اندروني چيزي نيست

ويا شايدهم

 سگ وحصار را به يكجا

از بهر خويش گرفته اند

محبوبی دگر

    زيباست گر بگويم:

چه زيباست محبوب من در........

وچه زيباست

تركهاي آينه در سنگيني نگاهش

وسايبانها

     به طراوت وبو گرفته از جامه هاي به تن تراشيده كه نه!

بل: به جاي مانده از

                وجودي اسطوره اي!

آري اين است پندار زيبايي

در گستره جغرافيايي كه

            چند صباحي در آن قدم نهاده،

به ايستادگي هزاره هايش لم داده،

جامه ي پوشالي به سخن دوخته و

                شبانش نيزدر تخت آسودگي

                             خواب اندكي ديرتر چشمانمان را مي ربويد!

دگر چه مي توان گفت،چه مي توانم گفت؟

كجاست نشاني آن كلام،آن سخن؟

(جز پيچش جامه ي زنجيري خويش

              دگر چيزي ندارم از كف نهم)

نگوييد بازهم بردوش كسي ست

                 وآنجا دارد

                               تخته سنگي به روي قبله مي سازد!!!

آه محبوب من:

چه زيباست شكفتن آن سوي ديگر نگاهت

آن زمان كه دستانت باز مي گردند

                              خيس

                               در شكستن حصاري

وبا بوسه اي آتشين

به نياز بركشيدن روح از تن!

آه چه زيباست محبوب من.

بيهوده از اين بيهودگي به

كه انسان در پيله سكوت بي آزار خويش

بدور از هر بهبوطه،

              سفري جانكاه،

ويا قدم ننهاده در هر كارزار آزادي

در خويش

          وپيله تنيده شده به دور خويش

به جستجوي آوازي از زاده شدن گردد!!!!!!!!

وقتي كه انسان به بردگي خويش آري مي گويدو

قضاوت را

به ميخهاي به جاي مانده در

خشت مناره ها

               از ميهماني قربانگاه مي دهد!!!!!!،

وقتي كه آن سوتر انساني از هيچ مي ميردو

اين سوتر الفاظ

نظاره ها را

به خميدگي آهن در ميهماني دلبركان

                                  ميزباني مي كنند،

        دگر رازي از پس وپيش نمي ماند!!!!!

آنچه گفتني ست گفته اند شايد

وآنچه كه شنيدني ست وتغيير پذير

                                 نمي دانم...........!!!!

اما مي دانم

معجزه اي در كار نيست

من از پس مردگي باز مي گردم

با سپري از تابوت خويش

                            سنگين بر شانه هايم

ليكن به جور مي كشم

در آستانه تازگي افقي كه،

انسان دشواري وظيفه اش را

                               هر چند كوتاه كوتاه

                                               اما

                                                به سرانجام رساند.

 

 

کهنگی سال تازه

آسمان می باردو

                  پس می زند انگار زمین

وکوه به سختی خویش چوسنگ

شستگی رابه رویی نمی پذیردو

گیاه به نمناکی(نه)می گویدو

خشکی ریشه هایش از

                              رستن در سوری شاهانه،

به شراب برکشیده از تن

                            سیراب گشته

به سالی که:

انسان برسنگ ایستاده،

با استواری دو شانه تن به زیر کشیده

                                                وچشم در آسمان،

                                                  به جستجوی

                                ساخته افول گرده خویش

                                                                  می گردد.

هوای تازه،تازه گی هوا

مشمئز شده تر از آن است

که انسان نخستین

                  دیگربار

                     در پیکره ای دیگر

                           نجوای آغاز،

                                      سرخوشی سردهد!!!!!!!!!

واین منم در جامه ی زمستانی خویش

با آوازی به ارث مانده از سوز

                                  در پس سرخوشی جاودان،

                                                 انسان نخستین،

                                    در هر پیکر تراشیده ای را

                                                                 به زیر می کشم

نصف روز سگی

آن زمان كه دستهاي خورشيد وجودت، گونه ها وپيشاني خيس ات، وقدمهاي خسته ات را نوازش مي كند وناگزير تورا به سايباني سوق مي دهد بدان كه من نيز آنجايم با آغوشي باز به وسعت جغرافيايي كه خواهي خواند به وسعت تاريخ وفلسفه اي كه زمانش گرچه به كوتاهي نفسي مي ماند كه فرو مي رودو آنجا درآن پايين تمايلي به بازگشت ندارد، اما هنوز هم مي تواند نوازش دستهاي خورشيد بر گونه هايت را به لذتي زميني وعاري از هر گناه مبدل كند. در آن نصف روز سگي اندرون آن سايبان من وجودم را جا گذاشته ام دوباره مي خواهم برگردم ولي بي آنكه بدانم آغوشم پذيراي اين سايه نيز هست يا نه!

چند ضلعی

چند ضلعي

كناري ايستاده بود.آنچه را كه مي ديد در پنداشتش به تصوير كشيد چيزي شبيه به يك چند ضلعي ويا نزديكتر به يك چهار ضلعي اما مردد از چسپاندن اخرين گوشه اش!!نچسپاند واز ان گوشه به درونش قدم نهاد.آنجا نشست وبه ماحصلش نظاره افکند طول وعرض خطها،مساحت وحجم، وهرآنچه كه ميزانش را نمي توانست بدست آورد.آن زمان شروع به خنديدن كرد.گه گاه صداي قه قه هايش همه چيز را از هم مي پاشاند!!!

يكي نزديك آمد با اشاره از او خواست كار چند ضلعي را تمام كند اما از او كوششي براي اين تصوير ناتمام نديد!!! ناگزير خود به اتمامش قدم نهاد.اما اين دوسر ناتمام انگار شده اند دو خط موازي! هرچه كرد بهم نرسيدند!!!

فوران قه قه،نرسيدن اين دوسر بهم در ميان دستانش،تصويري از يك تراژدي در ذهنش ايجاد كرد............

چند لحظه بعد،صداي قه قه ديگر از دور شبيه به يك آه بركشيده مي ماند!

در گوشه اي ديگر يكي ايستاده وداشت خط خطي مي كرد..

انقلاب

انقلاب تغيير ناگهاني وخشن در عمل جايگزيني اجتماعي قدرت است كه خودرا در دگرگوني راديكال فرايندهاي حكومتي،بنيان رسمي فرمانفرمايي يا مشروعيت،ودرك وبرداشت متفاوت از نظم اجتماعي بروز مي دهدوبه اين قصد انجام مي گيرد كه فصل تازه اي را در تاريخ بگشايد.

ماركس معتقد بود:اشكال سياسي،نهادها وديدگاه فكري هر مرحله از تاريخ،ربط به شيوه توليد آن مرحله دارد ومبارزات وكشمكشها در طول تاريخ را مي توان با تضاد ميان طبقات توضيح داد:تاريخ اجتماعي اساسا" تاريخ مبارزات طبقاتي ست.مبارزه طبقاتي هميشه مبارزه ميان دو طبقه است،ميان گروه كوچك حاكم كه از شيوه توليد نفع مي برد وتوده بزرگ مردم كه استثمار مي شود.

انقلاب همه حوزه هاي زندگي را دگرگون مي كند،اما چون ماركس زندگي اجتماعي را وابسطه به شيوه مسلط توليد مي دانست،مي توانست ربط روشن وتعريف شده اي ميان انقلاب كلي اذهان انساني وانقلابهاي خاصي كه موجب سرنگوني رژيم هاي سياسي مي شوند برقرار كند.

انقلاب سياسي بخشي از انقلاب گسترده اجتماعي ست:انقلاب سياسي پيش شرط ضروري انقلاب اجتماعي ست چون گروه حاكم نهادهاي سياسي قدرت را در قبضه دارد.اما در عين حال انقلاب سياسي صرفا" پديده اي جزءي ونا قص است انقلاب در صورتي كامل مي شود كه موجب تغيير شيوه هاي توليد شود تا كل زندگي اجتماعي دگرگون شود.بنابراين انقلاب اجتماعي وسياسي ودر عين حال قابل تميزاز هم هستند:هر انقلابي جامعه كهن را منحل مي كند،از اين جهت انقلابي اجتماعي ست،هر انقلابي حكومت كهن را سرنگون مي كند واز اين جهت انقلابي سياسي ست.

از ديدگاه ماركس:گذار از عصر فؤدالي ،به عصر بورژوايي ،واز عصر بورژوايي به عصر كمونيسم. او معتقد بود كه انقلابهاي دوران او انقلابهاي بورژوايي هستند كه به عصر فؤداليسم پايان داده اند وعصر انقلابهاي سوسياليستي كه كارگران با اين انقلابها حكومت بورژوايي سرمايه دارانه را سرنگون خواهند كرد.(مبارزه طبقاتي،انقلاب بورژوايي،انقلاب سوسياليستي،انقلاب نهايي)

از ديگر مفاهيم انقلاب اين است كه نشانگر حركتي كه مرحله تازه اي را در تاريخ جهان مي آغازد.كودتا ممكن است افراد جايي گرفته در حكومت را تغيير دهند، اما نظام سياسي واجتماعي را دگرگون نمي كنند.فرد انقلابي فردي ست كه نياز به دگرگون كردن كل نظام را درك مي كند وبر طبق ان عمل مي كند.عمل انقلابي فقط در صورتي موفق مي شود كه به شكل سيستماتيك در تعامل وهمكاري با طبقه استثمار شده پيش برده شود.

به دليل ظهور سوسياليسم ماركسي در مقام يك فاكتور سياسي،خط فاصل عميقي ميان جهان بورژوايي سرمايه دارانه وجهان پرولتاريا كشيده شد به همين دليل انقلاب امري اجتناب ناپذير است.

از ديدگاه ماركس:بسط انگاره انقلاب از حوزه سياست به حوزه اقتصاد در اصل مربوط به نوآوري ها وتحولاتي بود كه او انهارا پايه اقتصادي انقلاب سياسي بورژوايي مي دانست

کشمکش

دانه برف كه به پايين سرازير مي شود

تازه

 جدل من،

با بادو كشش زمين آغاز مي شود!

غافل از آنكه دراين ميانه،

خاستگاه دانه

ناديدني ست!

كوتاه كوتاه در استانه انتخابات

همچنان كه مي دانيم حق راي وشركت در انتخابات از اولين حقوق مدني وشهروندي هر انسان است پس ناگزير بايد بپذيريم شركت نكردن در انتخابات نيز بنابه هر دليل اجتماعي وسياسي شامل جزءي از اين حقوق محسوب مي شود.پس انتخاب ازادانه ،حق هر شهروند محسوب مي شود.

حال با نزديك شدن به انتخابات ،انتخاباتي كه حتي يك درصد از كانديدهاي پذيرفته شده و مهمتر از ان ،كانديداهاي رد صلاحيت شده از سوي وزارت كشور وشوراي نگهبان،نماينده راستين مردم نيستند،واين انتخابات صرفن يك نمايش سياسي از پيش تعيين شده مي باشد،ناگزير ما نيز بايد از حق شركت نكردن ازادانه استفاده كنيم چراكه در اين اوضاع شركت كردن در چنين انتخاباتي برابر است با توهين به شعور انسان وانسان بودن!!!!!!!!پس با تحريم كردن ان به انسان بودن خود ارج نهيم

یادبود احسان احمدی

یادمان اندیشه و راه رفیق احسان ... رفقایت / سنندج

 

برگرفته از اکتبر انلاین

 

سه شنبه, ۱۳ دی ۱۳۹۰ / ۰۳ ژانویه ۲۰۱۲

قبل از هر چیز می خواهم رفیق احسان را نه مثل سنت پل قدیس و نه دوستی که صرفا تکیه گاه احساس و عواطف من نوعی بوده معرفی کنم و به همه شما گوشزد خواهم کرد ، این بی انصافی را نسبت به رفیق احسان روا نداریم که در این دوران پر آشوب و هرت آباد با وضعیتی اردوگاه گونه مواجهیم که همه چیز سیاسی و به یقیین با رخدادی به نام مبارزه رودررو خواهیم بود که تاریخش به درازای عمر آدمی و انگیزه و دایناموی آن رنج جهانشمول.

شاید با قطعه شعری از آگامبن که ایجاد تعهد می کند ، می توان این وضعیت اضطراری را بخوبی توضیح داد : چطور کسی می تواند / ناگهان / وسط خیابان بایستد و از خود بپرسد : / " آیا این سرنوشت من است ؟ " چنین پرسشی قطعا ایجاد وظیفه می کند . چرا که " انسان دشواری وظیفه است " ، تعهد می آفریند و سرانجام زندگی بی معنای اتفاق و کلبی مسلکانه را به خطر می اندازد و دنیای " تو – انسان " زاده می شود . رسالتی نوین ، تقدیری مرموز ، پرسشی که با اَشکال گونان همه ما را گرد هم آورده است ، وجود یا فقدان رسالت آدمی ،

گامی جلوتر ، توانش یا فعلیتِ همان رسالت که ویژگی بنیادین و گوهر نوع بشر است ، با تمییز دادن انسان از حیوان و خاصه انسانی از ناانسانی به ماهیت او شکل می دهد و راه را برای مبارزه ای به درازای تاریخ باز می کند ، دغدغه ای شیرین که رفیق احسان بدان باور داشت و البته جان فرسا که امکانش را ( آنگونه که می خواست ) نداشت و نیافت .

او و هر انسان آزادی خواه و برابرطلبی باور دارد که انسان هیچ ذات یا ماهیتِ قالبی و از پیش تعیین شده ای ندارد ، از آنجا که آزادی را همچون مغاک و بی اساس و بنیاد ، تجربه می کند داشتن یک اِتوس ( ethos) در اقامت گاهی اخلاقی برایش ممکن می شود ، خودمانی تَرَش ، تأکید بر موضوع گیری در وضعیت اضطراری ست که به زعم او می بایست به رادیکال ترین شکل اش باشد ، وگرنه اخته است و نتیجه ای به بار نخواهد آمد . این مهم نیز ، مسلح شدن به اگاهی طبقاتی و تجربه زیسته شده ای است که در متن جامعه وجود دارد . بی گمان می دانیم تجربه صرف دردی دوا نخواهد کرد ، که به قول بزرگی : " داشتن تجربه دیگر برای ما ممکن نیست " ، چرا که تجربه ها هم ، رو به ویرانی نهاده اند . که زندگی دیگر زنده نیست و در چنان وضعیتی اسیب دیده و بی شکل و ویران به سر می بریم که دیگر شایسته نام زندگی نیست و ارزش زیستن ندارد ، چرا که از یک سو بر اثر خشونت و تعصب و جنگ و گرسنگی ویران شده و از سوی دیگر در نتیجه انفجارِ صنعت و فرهنگ از هر محتوای انسانی تهی شده و مضحک تر از هر چیز دستکاری ایدؤلوژیک مفاهیم توسط این سیستم و ماشینهایی است که به سرعت جهان را زیر چکمه شان له کرده اند ، البته این بدان معنا نیست که به سوراخ خزیده و خیام وار هستی را به باد ناسزا گرفته ، " که شاید این چند روزه هم بگذرد " نه ، چه بخواهیم و چه نخواهیم رفله ی این وضعیت ، همان سنتزی است که ما ایجادگر آنیم . مبارزه ای است که ما مبارزان آنیم . و جهان ازان ماست ، جهان ازان هر آنچه انسان کارگر آزادی خواه و برابرطلبی ست که " رنج " سهمناک ترن سلاح اوست .

یادت گرامی رفیق احسان و راهت پررهرو

رفقایت / سنندج

...................................................................................................................................................(احسان جان یادو خاطره ات همیشه گرامی باد.عزیز خارج از هر چیز دیگری مرگت فاجعه ای بود که شاید هیچ وقت نتوانیم با ان کنار اییم. نمی دانی هر وقت که هوایت به سرم می زند چگونه از خود بی خود می شوم.هیچ وقت به این نزدیکی مرگ را لمس نکرده بودم.مدام ان لبخند همیشگی ات به رویم نمایان می شود.این شعر هوشنگ ابتهاج به یادو خاطره تو رفیق دوست عزیز:بیهوده گمان می برند که من بروی تو تیغ خواهم کشید رفیق!!!!ویا در خانه ام را بروی تو خواهم بست.بیهوده گمان می برند که من رودروی تو خواهم ایستاد!وننگ نام را خواهم برد از یاد.من تیغی را که با خون برادرم واشک مادرم اب داده اند نخواهم کشید جز بروی دشمن ونخواهم ایستاد رودر روی تو جز برای بوسه دادن.اه ما تیغ نخواهیم کشید به روی رفیقی که همگام ازادی به خانه ما می اید واتش نخواهیم کشید بسوی پرچمی که با نشان پتک وداس همرنگ خون ماست.

چیزی ندارم از برایت بگویم جز اندوه وجز ماتم و............. !!!!!!!!!!!اما تو بدان واسوده بخواب که ادامه تاریخ از ان ماست وما ادامه اش را خواهیم نوشت گرچه تو نیستی رفیق ولی ما خواهیم نوشت وبدان ومطمن باش هستیم تا روزی که ازادانه برسر مزارت ازادی را فریاد کشیم از انگونه که می خواستیم وتو می خواستی .یادو خاطره ات گرامی رفیق) 

 

 

روزنه ای تاریک

(روزنه ای تاریک)

هرازگاهی ازروزنه ای تاریک موجی مرا پس می زند!!!!!!!!!!

 

ادمی گنگ از هزاره سوم !!!اگرچه برهنگی تنم در نعشهای تاریخ هزاره اول ودوم نهان مانده است درهزار نصف وهزار تمام!اما بازهم هوا سرد است واینچنین هم سردخواهد ماند!!!!!.

در ابتدای چشم سوم،در سقوط پرده احساس بر پلکهای مدفون،اه نمی دانم که دراین شتاب جهان،سوی زبانم یا خواهشم،التماسم ازان کیست که دراین بطن هراس انگیز شب مدام می گویم:از کنارم نرم واهسته گذر کن وبگذار.....!اما چه چیز را بگذارد؟...بی پاسخی ست..

با چشم سوم در هزاره سوم بر صحنه اپرا می نگرم تک نوازنده اش رباطی ست که اهنگش مدام به اوج میرسد.پی بردم که باید پذیرفت از دل اهن احساس برخواهد خواست اما کسی نیست که زبانش را ترجمه کند برای این نظاره گران شاید درمیانشان تراوش احساسی برخیزد.اما نه...!

ان طرف تر در گوشه ای ازتالار بامداد خواند:من درد مشترکم مرا فریاد کن!

در فاصله خاموشی بامداد ومکث رباط من پیش رفتم.رباط سه قدم به سویم خیز برداشت.در چشم به هم زدنی دستها یکدیگر را لمس کردند اه چه گرم است هزاره سوم!در نفسهای که ارام ارام در هم غرق می شدند بوی امیزشی می امد خواندم اه خلوتی!در میانه چشمان اول ودوم مرا نظاره کرد خنده خشکی  سرداد طعنه ای زد:منفی سه هزاره تولد!می خواستم بگویم تولد اهن یا احساس؟اما تصویرهایمان در میان پرده ای محو شد ودیگر بوی نفسی نمی امد.به گوشه تالار نگریستم بامداد با اشاره چوب دستی اش چیزی خواند ندانستم چه می گوید ارام از پله ها بالا رفت وپشت سر در را بست کسی صدای رفتنش را نشنید.

یکی از یکشنبه های هزاره سوم است ازتالار که بیرون زدم ابر انسان را چند ثانیه ای دیدار کردم هنوز می پنداشت که ظهور نکرده است وزمانی جهان در یکی از روزنه هایش اجازه ورود اورا صادر خواهد کرد.من در میان هزه ارهای پیشین هرگز برای او سخنی نداشتم اما اکنون طعنه ای را که درونی کرده بودم بر او تزریق کردم:پس از این هزاره تمامی هزاره ها ازان تو! اما بدان که این هزاره تک نوازنده اش خانه ایست برابر با روح یک جهان بی روح ودر این خانه تمامی جهان هضم شده است.ازان پس دیگر اورا ندیدم....

در میان امیزش هزاره ها در یک تالار وویرانی ابر انسان در یک فضا,به خود بازگردم شاید اکنون پاسخ را یاقته باشم:مرا دیگر هراسی نیست نه ترس نه وسوسه،بگذار پست ترین ادمیان مرا واین خانه را خاربداند!دیگر بازمانده این شب سهم سکوتی ست خدای خفتگی در من پدیدار گشته است شاید سالهاست ولی انطرف تر دمی از زندگانی ام را بتهون در ارامشی مطلق فرو برده است......

 

 

 

 

tفلسفه تاريخ ماركس

فلسفه تاريخ مارکس بر سه پايه استواراست: نقد فلسفه هگل، نقد اقتصاد سياسي سنتي(سرمايه داري) و نظريه تازه اي درباره جامعه صنعتي مدرن يا همان سرمايه داري. از آن جهت که مارکس فلسفه تاريخ خود را به تفصيل شرح نداده، بايد نظر او را براساس نوشته هايش بازسازي کرد. انديشه مارکس سال ها از نگاه مکتب مارکسيسم بررسي شده و اين کار اغلب با جايگزيني نوشته هاي انگلس و ديگر مارکسيست ها به  جاي نوشته هاي مارکس انجام شده است اما در اينجا ما انديشه مارکس را در چهارچوب آثار خودش بررسي مي کنيم و پس زمينه تاريخي شکل گيري موقعيت او را ناديده مي گيريم.

تفسير مارکسيستي فلسفه تاريخ مارکس
مارکس مانند هگل انديشمندي عميقاً تاريخي است و انديشه ها، مفهموم ها و نظريه ها را بر بستر تاريخ درک مي کند. به نظر مي رسد مطالعه انديشه مارکس در بستر تاريخي و بدون توجه به چهره رايج او امري منطقي باشد. اين نگرش "زمينه گرا"1 توسط مارکسيسم که رسماً "ضد زمينه گرايي" است، رد مي شود. از زماني که انگلس مارکسيسم را بنا نهاد، بسياري از مارکسيست ها در باره تفاوت بين مارکس و حواشي فکري و اجتماعي او با يکديگر بحث کرده اند؛ آلتوسر اين اختلاف را گسست شناخت شناسانه نام نهاده است. او مي گويد همه چيز چنان است که گويي مارکس هم برآمده زمان تاريخي خودش است، و هم از آن مستقل و تأثيرنا پذيراست.
 نگرش مارکسيستي انگلس به مارکس از اين عقيده رايج حکايت دارد که مارکس و قبل از او هگل، آخرين فيلسوفان تاريخ هستند. مارکسيست ها در هر دوره گونه هايي از اين تفسير را تکرار کرده اند. به عنوا ن نمونه مي توان از لوکاچ نام برد که به تحقيق تواناترين فيلسوف مارکسيست است. لوکاچ اين ديد    گاه انگلس را از نو تدوين مي کند. از نظر او نگاه اسطوره اي هگل به فاعل(سوژه) تاريخي براي درک مسأله هاي اجتماعي واقعي ناکافي است و اين مسأله ها در فضاي فلسفه کلاسيک آلمان حل نشده باقي مي ماند. مارکس با کشف طبقه کارگر به عنوان فاعل تاريخي حقيقي راه حل اين مسأله ها را نشان مي دهد. لوکاچ باور خود را به مارکس اينگونه نشان مي دهد که به نظر او در اين برهه از تاريخ هر مسأله اي را بر اساس تحليل محصولات کار مي توان حل کرد.  مارکس، به تحقيق شناخته شده ترين فيلسوفي است که در ساختار گسترده ايد  ه آليسم آلماني مي انديشيد؛ اما مارکسيست ها اين مسأله را نمي پذيرند و مصرانه مايلند بين علم و فلسفه تفاوت قائل شوند و بگويند نگاه مارکس شکلي از علم و مارکسيسم خود علم است. آنها به طور ضمني معتقدند علم يگانه سرچشمه شناخت است. انگلس نيز به  علم عصر خود علاقه داشت و به آنچه امروز پوزيتيويسم ناميده مي شود، نزديک بود. او مانند پوزيتيويست هاي حلقه وين، فکر مي کرد که دانش انواع مي تواند و بايد به عنوان قانون علم تلقي گردد. انگلس توصيه مي کند که بايد علم حقيقت جو را جايگزين  فلسفه اسطوره اي و نادرست کنيم. او پيروي از روش علمي را پيشنهاد کرده و به عنوان نمونه به تفاوت بين برداشت هاي عاميانه و علمي سلرز اشاره مي کند.  انگلس نيز مارکس را به عنوان شخصيتي علمي با داروين مقايسه مي کند و مدعي است او قانون هاي تاريخ را کشف کرده است. اين نگرش بعدها بر مارکسيست هايي که مارکس را با تفسير انگلس مي خواندند، اثر گذاشت.  انگلس ديدگاه مارکس به تاريخ را با مفهوم ماترياليسم تاريخي شرح مي دهد. او در 1892 در پيشگفتار کتاب  سوسياليسم، امري آرماني و علمي مي نويسد ماترياليسم تاريخي «چشم انداز ي از تاريخ را برجسته مي کند که در آن علت غايي و نيروي محرکه قوي رويدادهاي مهم ديده مي شود و نقش اين عامل ها در توسعه اقتصادي جامعه، دگرگوني شيوه هاي توليد و مباد له، تقسيم بندي جامعه به طبقات مجزا و درگيري اين طبقات با يکديگر برجسته مي شود.»  جرالد کوهن اين برداشت را به روش تحليلي پيچيده اي از نو تدوين مي کند. کوهن مانند انگلس، زمينه هگلي ديدگاه مارکس را ناديده گرفته و آن را نوعي علم اجتماعي توصيف مي کند. او به نحو مؤثري فلسفه تاريخ مارکس را تبييني کاربردي تلقي مي کند که بر پايه زيست شناسي شکل گرفته و مفهوم کاربرد در آن نقش علت و معلولي دارد.
 اين تفسير نظريه تاريخ مارکس بسيار تاثيرگذار اما مناقشه آميز بوده است. جان الستر اين تبيين کاربردي را با پيش کشيدن سؤال هايي در باب "هدف هاي تاريخ که الزاماً هدف هاي همه انسان ها نيستند" به چالش مي کشد.  مسأله ديگر اين است که اين نگاه در جايگزيني علم به  جاي فلسفه، از انسان شناسي فلسفي مارکس روي برمي گرداند. مارکس مانند فيخته، انسان ها را موجوداتي از بنياد فعال و اجتماع انساني را نتيجه کنش آنها مي داند. او هم چنين مانند ويکو مي گويد ما مي توانيم تاريخ انسان را بشناسيم زيرا به يک معنا خود سازنده آن هستيم. آخرين مشکل اين نگرش مارکسيستي اين است که روش مارکس در واکنش، ارزيابي، نقد، تدوين دوباره و انتقال موضوع ها به بحث هاي معاصر از جمله بحث تاريخ را ناديده مي گيرد.

فلسفه تاريخ مارکس
نظام فکري مارکس فلسفه، اقتصاد سياسي و رشته هاي وابسته مانند.......

ادامه نوشته

چند فصل از کتاب (سرمایه)مارکس

 

 

فصل ۱

 

کالا

 

۱- دو مؤلفه کالا: ارزش استفاده‌‌ و ارزش (جوهر ارزش، مقدار ارزش)

 

ثروت جوامعى که شیوه تولید کاپیتالیستی در آنها حکمفرماست خود را بصورت «کوهی از کالا » نشان مى‌دهد. پس باید تحقیق‌ خود را از تحلیل کالا، یعنی شکلی که هر تک عنصر این ثروت در آن ظاهر می‌شود، آغاز کنیم.

کالا در وهله اول چیزی است که وجود عینى ملموس دارد،  شیئی است  شیئی که با خواص خود نوعى نیاز انسانی را برآورده مى‌کند. ماهیت این نیاز، اینکه آیا مثلا از شکم برخاسته یا مخیله، تغییری در این واقعیت نمى‌دهد. همچنین در اینجا اهمیتى ندارد که این چیز نیاز انسان را به چه نحو برآورده مى‌کند؛ بنحو مستقیم و بمنزله وسیله زندگی، یعنى شیئ مصرفی‌، و یا بنحو غیرمستقیم و بمنزله وسیله تولید.

هر چیز مفید، مانند آهن، کاغذ و غیره را مى‌توان از دو لحاظ در نظر گرفت: کیفیت و کمیت. هر چیز مفید خواص گوناگونى در بر دارد، و بنابراین بطرق گوناگونى مى‌تواند مفید واقع شود. کشف این طرق، و لذا کشف خواص گوناگون اشیا، کار تاریخ است. ابداع مقیاس‌های اجتماعا مقبول برای سنجش کمیت این اشیا نیز چنین است. تنوع این مقیاس‌ها بعضا ناشى از تنوع طبیعت اشیای مورد سنجش است و بعضا حاصل قرارداد.

فاید هر چیز آنرا مبدل به یک ارزش‌استفاده [یعنی یک شیئ دارای فایده] مى‌‌‌کند.اما این فایده میان زمین و آسمان معلق نیست؛ قائم به خواص مادی کالاست و موجودیتى جدا از آنها ندارد. پس ارزش استفاده‌ای‌‌ [به اختصار ارزش استفاده] یا فاید کالائى مانند آهن، غله و یا الماس، چیزی جدا از خود وجود مادی آن نیست. این خاصیت کالا ربطی به مقدار کاری که انسان باید صرف منطبق ساختن کیفیات مفید آن بر نیازهای خود کند ندارد. در این کتاب هر گاه از کالائى بمنزله ارزش‌‌استفاده نام می‌بریم

ادامه نوشته

دین ونابرابری

نظر فویرباخ، دین عبارت است از عقاید و ارزشهایی که به وسیله انسانها در تکامل فرهنگیشان بوجود آمده، اما اشتباها به نیروهای الهی یا خدایان نسبت داده شده است . از آنجا که انسانها تارخ خود را کاملا درک نمیکنند . معمولا ارزشها و هنجارهایی را که به طور اجتماعی ایجاد شده اند به اعمال خدایان نسبت میدهند . بدین سان داستان ده فرمان که توسط خداوند به موسی داده شده تفسیر اسطوره ای سرچشمه های احکام اخلاقی است که حاکم بر زندگانی مومنان یهودی و مسیحی است .

فویرباغ میگوید مادام که ما ماهیت نمادهای دینی ای را که خودمان ایجاد کرده ایم درک نمیکنیم، محکوم هستیم که اسیر نیروهای تاریخ که توانایی کنترل آنها را نداریم باشیم . فویر باخ اصطلاح بیگانگی را برای اشاره به وجود آوردن خدایان یا نیروهای الهی متمایز از انسانها به کار میبرد . ارزشها و عقایدی که بوسیله انسانها بوجود آمده اند ناشی از موجودات بیگانه یا جداگانه یعنی نیروهای دینی و خدایان پنداشته میشوند در حالی که اثرات بیگانگی در گذشته منفی بوده اند ف درک دین به عنوان بیگانگی، به گفته فویر باخ، نوید امیدهای فراوانی را برای آینده میدهد . به محض اینکه انسانهادریابند که ارزشهایی که به مذهب نسبت داده شده در واقع ارزشهای خود آنهاست، آن ارزشها به جای اینکه به زندگی پس از مرگ در جهان دیگر موکول گردند، در این جهان قابل تحقق میشوند . قدرتهایی را که بنابر باورهای مسیحیت تنها خداوند داراست خود انسانها میتوانند داشته باشند . مسیحیان معتقدند در حالی که خداوند قادر مطلق و مهربان مطلق است، انسانها خود غیر کامل و ناقص هستند اما، فویر باخ معتقد بود توانایی بالقوه محبت و خوبی، و قدرت کنترل زندگی خودمان، در نهادهای اجتماعی انسانی وجود دارند . و به محض اینکه ما ماهیت حقیقی آنها را درک کنیم، میتوانند تحقق یابند .

مارکس این نظر را میپذیرد که دین نشان دهنده از خود بیگانگی انسان است . اغلب تصور شده است که مارکس دین را رد میکرد، اما این به هیچ وجه حقیقت ندارد . او مینویسد دین قلب یک دنیای بی قلب است . پناهگاهی در برابر خشونت واقعیتهای روزانه . از نظر مارکس، دین به صورت سنتی آن ناپدید خواهد شد، و باید بشود، اما این از آن روست که ارزشهای مثبتی که در دین تجسم یافته میتواند به صورت آرمانهای راهنمای بهبود سرنوشت بشریت در این جهان درآید، نه به این علت که خود آرمانها و ارزشها اشتباه هستند . ما نباید از خدایانی که خودمان آفریده ایم بترسیم، و باید از بخشیدن ارزشهایی به آنها که خودمان میتوانیم تحقق دهیم خودداری کنیم .

مارکس در عبارت مشهوری اعلام کرد که دین تریاک خلق بوده است . دین سعادت و پاداشها را به زندگی پس از مرگ موکول میکند و پذیرش تسلیم طلبانه شرایط موجود را در این زندگی میآموزد بدین سان با وعده آنچه در جهان دیگر خواهد آمد توجه از نابرابریها و بی عدالتیها در این جهان منحرف میشود . دین دارای یک عنصر نیرومند ایدئولوژیگی است : اعتقادات و ارزشهای دینی غالبا نابرابریهای ثروت و قدرت را توجیه میکنند . برای مثال، این آموزش که فروتنان وارثان زمین خواهند بود بیانگر نگرشهای افتادگی و عدم مقاومت در برابر ستم است

زمان ایستاده

زمان می ایستد

وثانیه به نیمه شبان در خود رمقی نمی بیند

در مکانی که واژه ای

در میان برافراشتگی خشتها مدفون می ماند!

ثانیه سفوط می کند

به زمانی که

خشتهای برافراشته از خاک گورستانها

دستان سپیده دم را

لمس نخواهند کرد

از میان حصارها!

بگذار برایت بگویم:

ثانیه باز می ایستد

به زمانی که مردمانی به نیمه شبان

اندرون خشتهای برافراشته شان

بر واژه های مدفون شده

به خواب می روند!

اری اینچنین زمانی ست

که ترس بر مکانی

فرود می اید!

اما نه بر ما

که من و تو

از پس این حصارها

در میان دستان سپیده دم

سرپناهی امن

برافراشته ایم

 

 

به دختر ماشین نویس

به دختر ماشین نویس

شعری از شیرکو بی کس ترجمه از ادریس شیخی.

نازنین:

بذر کوچک حروف

زیر باران سرانگشتانت

خطوطی می شوند

از گلهای افتاب گردان و

می رقصند

با افتاب نگاهت.

من این همه را می بینم

نازنین

مشتی واژه

از قحط سال شعرم اورده ام

به تو می دهم

تا در نرم بار سر انگشت

در شعاع چشمانت

ببالند و

گلهای سرخی باشند

بر میز کارت!!!

 

(برج صفر)

 

(برج صفر)

با دوازده بار نواختن برج زمان وروی هم افتادگی عقربه های زنگ زده اش ،در روبه روی این اتاق زیر شیروانی ،من نیز به تمامی خود را از تخت کنم.فضای این اتاق زیر شیروانی  مدام تاریک است چون تنها روزنه اش به بیرون ،تنها پنجرهای کوبیده بران که خلاف جهت تابش نور وروشنایی ست.تک چراغش را روشن کردم.

خارج از وضع جسمیم ،زمان زنده بودنم را با اهنگ تیک تاکش به جریان انداخت.

در ان طرف این پنجره وامانده به دیوار ،شهریست با برج زمان ،برج صفر ،بامهای مثلثی شکل وتالارهای تمامن روشنش که تصویر تمامی انان در این وقت روز برابی می افتد که ازیر اتاق زیر شیروانی من می گذرد.در انتهای این تصویر افتاده بر اب ،برج صفر که تنی کشیده با موهای طلایی سرگرم نوازش میله ای ست به روشنی دیده می شود.

به تخت برخواسته از ان می نگرم نمیدانم چندین زمان بر روی ان خواب بوده ام ولی بی گمان زمانی ست بس طولانی. منی که امروز خود را از ان کنده ام ،از موج هراسناکی گریخته ام ،از خلاء سکوتی که گه گاه اهنگ توانستنم برای برخواستن ان را شکسته است.من در ان شکستن ،همه دریچه ها را یکی پس از دیگری گشوده ام.دیگر باید بی هیچ تاملی به برج صفر بروم چراکه در انجاست می توانم انکار کنم مردگی ام را!.با جابجايي تك چراغ در فضايي سرد،وضع جسمیم را تمامن آماده كردم.با پایین رفتن از پله ها ......

ادامه نوشته

نظام مزدها

قانون سازمان اقتصادی کنونى جامعه، که از کل قوانين نوشته و نا نوشته انگلستان رويهم رفته - از جمله مصوبات ديوان عدالت پر قدرت‌تر است. تا زمانی که جامعه به دو طبقه متخاصم تقسيم شده است - از يک سو سرمايه‌داران، انحصارگران کل وسايل توليد، زمين، مواد خام و ماشين‌آلات؛ از سوی ديگر کارگران، مردم زحمتکش محروم از هر نوع مالکيت بر وسايل توليد، صاحبان هيچ چيز جز نيروی کارشان؛ تا زمانی که اين سازمان اجتماعی وجود دارد، قانون مزدها قدَر قدرت ميماند و هر روز از نو زنجيرهايى ميسازد که با آنها کارگران را به بردگى محصولات خودشان وا ميدارد - محصولاتى که به انحصار سرمايه‌داران در آمده‌اند.

اکنون قريب شصت سال است که...

ادامه نوشته

نازنین

(برای تو)

نازنین:

نمی دانی چقدر دلم هوای فانوس دریایی کرده است!!

به گمانت خنده اور نیست که این خواستن

در چشمک زدن لامپ سفیدی ست

 از این سوی پنجره!!؟

نازنین:

انگار شده ام زباله دان کل تاریخ!

باورت می شود

که تن فروشان کنار خیابان

تیرک دار می فروشندو

طناب اویخته!!؟

نازنین:

برای یک بارهم که شده

سستی زیر پاهایم را بپذیر

وبر من خرده مگیر

اگر لحظه ای چون امشب

هوای بیرون بسرم زند

اخر شاید

له شدن چندین تیرک دارو

چندین طناب اویخته

اندکی از این سستی را بکاهد!!!

 

 

تنوع از نوع جنسی

 

(تنوع از نوع جنسی)

در این خفتگی خیابان به خانه که رسیدم کاملن تاریک بود.هنوز کسی در خانه نیست.وارد خانه شدم بدون توجه به هیچ فضای دیگری یکراست وارد اتاق خواب شدم.هوای این اتاق در تمامی روز وتا پاسی از شب کاملن سرد است.در تاریکی فضا برروی تختی دو نفره دراز کشیدم.

سیگاری اتش زدم اما زیاد توان نفس زدن به ان را نداشتم گاه سرانگشتانم را میسوزاند.این روزها خرید سیگارم زیاد شده است شاید با این زیاد کردن خریدها می خواستم به امروز,دیروز,امشب یا حتی به هیچ وقت فکر نکنم اما هرگز نمی شد یا لاقل در این شرایط این کار امکان نداشت.

با خود می گفتم:به کجا رسیده ام؟ایا این جریان یک سیر طبیعی ست ودر مسیر راه من می بایست وجود می داشت؟ایا بازهم مجبور بوده ام یا این که ازادانه ان را انتخاب کرده ام؟نمی دانم....!

اه ای کاش زبان زبان هرگز وجود نمی داشت اما در این صورت عمل را چه می کردم که برای هر لحظه ان می بایست با زبان سالها توجیه کرد ولی برای چه کسی؟ای کاش هر کاری بدون ذهنیت انجام می شد تا من اینچنین شبی را بدون هیچ دغدغه ای اسوده می خوابیدم.

خنده اور است ،تختی دو نفره ،ماه هاست واژه اش را ازدست داده!اما نه!این فکر احمقانه ایست سهم دیگر این تخت را به اسانی نمی توان حذف کرد همچنانکه من تا اکنون حذف نشده ام واحساسها نیز بر روی این تخت ازمیان نمی روند و....

ادامه نوشته

کاش می شدفحش نوشت

کاش می شد فحش نوشت

فکر می کنم که دیگر در این خراب شده چیزی وجود ندارد که اندکی ته وجودمان را سرشار از انگیزه وشوق کند.دیگر مدتی ست به هیچ وجه دوست ندارم که از این چهار دیواری بیرون روم .صداهاوتصویرها بیش از پیش غیر قابل تحمل شده اند.هرانچه که از بیرون به درونم وارد می شود انگار تکه ای هرچند گندیده از وجودم را می کند وزخمی عمیق تر به جای می گذارد.به جایی رسیده ام که احساس می کنم سالیانی ست که از ان بیرون کسی نشسته است وبا یک تراژدی تمام عیار می خواسته که به اینجا برسم یا برسیم .بگذارید اندکی شادشان کنم واعتراف کنم:اری به چیزی که می خواستید رسیدید اگر توانش را داشتم هم اکنون می گریختم وبس.

همین جا نشسته ام و تنها فحش دادن برایم مانده است!!!!!!به خودم وبه تو...

ادامه نوشته

سانسور خانگی

 

از جایم برخواستم دیگر تحمل نگریستن به ان همه گل پلاستیکی مسخره که دور تا دور هال چیده شده بودند را نداشتم گرچه من نیز مرتب دود سیگار بر حلقومشان فرو می بردم تا اندکی ازخشمم راکه در نگریستن به انان به من دست می داد فروکش کند اما این کار نیز چاره ساز نبود.

وارد اتاق شدم تنها چیزی که مرا به این اتاق می کشاند یک قفسه بود با چند کتاب خوانده وچندین کتاب نخوانده واندکی ورق پاره و چند کاغذ خط خطی شده نامرتب!!!

صحنه برایم ناخوشایندتر از این وجود نداشت یک پایه اتو ویک اینه بر روی کمد وگلی مزخرفتر از گلهای هال که اگر از کنارش نیز رد می شدی خود به خود می ریخت زمین وکف اتاق را به لجن می کشید قفسه را احاطه کرده بودند.همیشه برای رفتن به کنار قفسه می بایست تا نیمی از اتاق را می رفتی ویک چرخش 90درجه به سمت راست ویک متر به سمت جلو ویک متر هم نیم خیز به سمت چپ ومی بایست در همان حالت نیم خیز می ماندی واگر سرت رابلند می کردی پایه اتو نوازشش می کرد ودر ان شکل نامتعارف انتخاب می کردی که ایا امشب ورق سفید برای خط خطی کردن یا خواندن چند سطری از فلسفه مارکس وهگل؟

امشب برای انتخاب یکی از این دو گزینه ها مانده بودم که چه انتخاب کنم!!!!!!!!در حین این سردرگمی چندین بار پایه اهنی اتو سرم را نوازش کرد!خواستم بلند شوم واز پنجره اتاق پرتش کنم پایین!!!!!!!اما اگر می دانستم فردا دوباره مجبور نمی شوم بیشتر از همیشه با این روزمرگی کشنده دست وپنجه نرم کنم این کار را می کردم!!!!!

بلاخره انتخاب کردم (جدال علم وفلسفه).از قفسه بیرون کشیدم وبرای بیرون امدن از منجلاب چرخشها ودرجه ها را رعایت کردم گوشه ای دیگر نشستم وشروع کردم به خواندن با این جمله:اگر مسلهء ما این نیست که اینده را بسازیم وکار را برای ابد تمام کنیم!درعوض انچه در حال حاضر باید انجام دهیم از روز هم روشنتر است وان نقد بی امان تمامی نظم موجود است:بی امان به این معنی که منتقد نه از پیامدهای کار خویش ابایی دارد ونه از درگیری با قدرتهای مستقر هراس.

چند سطری بیشتر که خواندم متوجه شدم که فلسفه پایه اتو از سرم بیرون نمی رود!!!انجا ایستاده وپایه اهنیش را تیز می کند برای فردا شب!!!این تصویر وافکار نمی گذاشت ذهنم را روی جملات متمرکز کنم چشمانم نیز مرتب پنجره وپایه اتو را می پایید. برخواستم پنجره را باز کردم و از پنجره انداختمش پایین و گوشهایم را تیز کردم برای شنیدن صدای شکستنش!!!!!!!!!انگار این صدا اندکی ارامم کرد.گل مزخرف اتاق را نیزبه عنوان گل یاد بودش برسرش انداختم.

دیگر می بایست کتاب را درون قفسه می انداختم وکنار قفسه می خوابیدم شاید صبح زود بیدار شوم وبا روزمرگی بیشتر کلنجار روم!!!!!!!!!!!!!  

یک طرفه

 

(یک طرفه)

بطری خالی شدو این لیوانهای سرریزشده برای واپسین بار بهم برخورد کردند.اری دیگر هیچ وقت قرار نیست که ما دراین مکان بنشینیم ودوباره تکرار کنیم.دیگرچیزی میانمان نمانده است نه کمترین سخن ونه حتی توان پذیرفتن این فضا برای زیستگاه بودن دوتن!باید هم اکنون فضارا ترک گوییم واین نتیجه ای است که درگفتگوهای متوالی بدان رسیده ایم.

هردو خارج شدیم بی هیچ نگاهی به پشت سر.بااتش زدن دوسیگار وراه افتادن بسوی ماشین بیگانگی با ان جهاردیواری وتمامی اشیاء, اصوات وتصویرهای که در ان خلق کرده ایم در ما بیشترو بیشتر میشد.

با سوار شدن به ماشین بسوی ساختمان ترازویی حرکت کردیم.در راه طی کردن مسیر,درون این چهاردیواری شیشه ای جز دود سیگار و سکوتی سرد که سایه افکنده بود چیز دیگری وجود نداشت!اندک زمانی طول کشید تا به انجا برسیم. پیاده شدیم وشروع به پایین رفتن از پله های ساختمان کردیم.همچنان که پایین می رفتیم چیزهایی می شنیدم و می دیدم که می ترسیدم مجبور شوم باز گردم!جلوی در ورودی اینچنین هم شدکه نتوانستم وارد شوم اندکی اسرار کردم اما بی فایده بود!نمیدانستم که چگونه این استینها ودستهای ترک خورده می توانند سبب تحریک نظاره گری باشند ویا شاید فضای ان طرف این در ورودی از زیستگاه ما هم سردتر است که مدام به ادمیان هشدار میدهند!

چاره ای نیست باید باز گردم وچیزی در خور ورود به انجا را بیابم.مسیر بازگشت به خیابان یکطرفه می خورد که راه را طولانی تر می کند و این سبب شد که وقتی بازگشتم او داشت طعنه میزد ان زمان که به من و ساعت نگاه میکرد!

حال مانده ایم که چکار کنیم!هرگز امکان نداشت که بتوانیم به ان چهار دیواری بازگردیم با سردرگمی سوار ماشین شدیم و بی هیچ مقصدی شروع به رفتن کردیم مدام بیرون را نگاه می کردیم به امید انکه چیزی رخ بدهد وچیزی را تغیر دهد.

به نزدیک یکطرفه رسیدیم دریک لحظه هردو با گوشه چشمی بهم   نگریستیم شاید در ان لحظه حس مجرم بودن در هردوی ما شکل گرفته بود می توانستم در نگاهش دریابم که او نیز با ایده ای که من در سر می پروراندم مشکلی نداشته باشد.بی هیچ درنگی از یک طرفه گذر کردم وکمی پایین تر ایستادم ومنتظر ماندیم انگار کسی دنبالمان نمی اید!پنداشتم که به برداشتن یک شماره اکتفا کرده اند.

شاید اکنون که در مسیر طغیان قدم نهاده ایم بتوانیم این کودک تازه متولد شده درون خود را که مجرم بودنی بیش نیست سرکش تر کنیم!اری لمس کردن جسمهای یکدیگر برای اخرین بار ممکن است روزنه ای باشد برای تغذیه این کودک ورهایی از این واماندگی!

یکدیگر را در اغوش گرفتیم وبه تمامی بوسیدیم.می دانستم که در این لحظه چگونه تمامی نظاره ها بسوی ماست وکمتر کسی هم هست که به اسانی از ان بگذرد!

اکنون دیگر نشستیم وسیگاری اتش زدیم .هردو می دانستیم که دیگر نیازی به پایین رفتن از پله های ساختمان ترازویی نیست دیگر همه چیز برایمان در استانه تمام شدن بود وتنها چیزی که بدان می اندیشیدیم این بود که اندکی دیر کند چیزی یا کسی تا این سیگارها به انتها برسند.

 

 

 

 

 

اشتراکات نامتعارف

 

اشتراکات نامتعارف

همه وجودم اکنده از خشم ونفرت است همه این فضای چهار دیواری مزخرف دارد تنگتروتنگتر می شود انگار من نیز شده ام جزءی از این لوازم شیشه ای یا پلاستیکی که همه این فضارا تعریف کرده وجزءی از اشتراکات این زندگی شده اند.اگر دقیقتر بگویم که به کدامینشان شبیهم شاید کاسه توالت نزدیکترین شیء باشد!!!!!!!!!

برای شکستن هرچهار دیواری انسان ممکن است چند لحظه ویا چند سال از عمر خودرا صرف ان کند اما این چهار دیواری که من درون ان حصار شده ام انگار شکستنی نیست صدای شکستن دیوار برلین هم انگار ترکی بر این حصار نمی گذارد!!!!

گرچه هیچ وقت در شکستن ویا زیبا تر نشان دادن آن از خود کوتاهی به خرج نداده ام اما شبحی شده است که مدام در آن گم می شوم.

اگر بخواهم نشانه هایی از این زندگی ویا از زندگی دو انسان در کنار هم وتعریف شده به نام مشترک را بیان کنم شاید در هیچ کدام از ایسم هایی که می شناسم ردپایی از خود نشان ندهد.هزار بار از خود پرسیده ام که انسان چقدر می تواند حقارت ویا پست بودن را در خود روز به روز زنده تر نگه دارد؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟هیچ وقت نمی خواستم که اینگونه زیست کنم به جایی رسیده ام که پست تر ازمن شاید من من است!!!!!!همه ان چیزهای یست که من را به این چهار دیواری  ،به این اشیاء ،به این دکوراسیون چوبی وشیشه ای مزخرف  ،به این زیستن از نوع نامتعارف پیوند می دهد!!!

فکر کنم اشیاء آن چیزی نباشند که خودرا نشان می دهند بلکه ان چیزی ست که ذهن من تعریفشان می کند شیشه وچوب که می بینم انگیزه شکستن واتش زدن در من زاده می شود.نمی دانم همه چیز است که مرا ازار می دهد یا این منم که ازار دهنده ام!!!!؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

حال که این ثانیه ها ودقیقه ها وساعتهای متوالی سرشار از اشفتگی که مرا در خود غرق کرده اند وحال که می دانم همه چیز در این زمان ومکان سرشار از نابخردی چگونه به انزوا وویرانگی کشیده می شود دریغ از اندک ساعقه ای که در خود توان ویرانی سنگی که سبب واماندگی ابی شده است!!!!!!!!!

اینجا هم جایی نیست که بیشتر از این بتوان سخن گفت ویا چیزی نوشت وازاین فضای نا متعارف اشتراک سخنن به میان اورد به قول معروف خود سانسوری اینجا هم رهایمان نمی کند بهتر است سری به کاسه توالت بزنم و.............................

 

حماقت

 

 

 

حماقت

حال میدانم ازترس شکستگی وجودم در این روزمرگی پست به تمام معنی ونرسیدن ونفهمیدن و ندانستن انچه که مرا در هیچ فرو می کند دست برده ام به نوشتن چرت وپرت!!ویا شاید هم از بی هنری ام است که دست برده ام به خط خطی کردن!!!!!

اری وقتی که توان تغییر دادن هیچ چیز را در خود نمی بینم وایمان به تغییر هیچ چیز را در این مضحکه سرا ندارم چگونه می توانم شعرهای لورکا ,پل الوار,الف بامداد , لنگستون هیوز و........را به خاطر بسپارم وهنگام صرف چای عصرانه زمزمه کنم ویا شاید بر پشت بام ویا بالکن فریاد زنم!!!!!!!!!!

اری اینجا روز به روز پست تر وبی معنی تر می شود!!!!!!!!!!!

ای کاش در نخستین روزهایی که نگریستن از روزنه ای دیگر داشت در من زاده می شد می فهمیدم ومی دانستم که در نهایت این روزنه به کجا می رسد!!!!!!!!؟اگرچه هیچ گاه درنگریستن از روزنه ای دیگر پشیمان نیستم اما پشیمانم که چرا بیهوده ماندم تا انتهایش را لمس کنم!!!!!!

هنوز دارم حسرت روزهایی رامیخورم که می توانستم از حماقتها واحمقیهایم استفاده کنم اما نکردم وماندم!!!!شاید انزمان نشنیده بودم که برای رسیدن وماندن ورفتن حماقت نیز لازم است.شاید اگر کامو بیشتر حماقت می کرد یا انسان طاغی را نمی نوشت ویا اگر می نوشت دوسه بار می نوشت تا سرنوشتش را تغیر دهد.اگرچه اینجا دوسه بار نوشتن طاغی هم کفایت هیچ چیز را نمی کند.این سرزمین انگارهیچ وقت (نه)گفتن را به خود ندیده است!!!!!!!!!!!اینجا جای یست که به سختی میتوان زوزه های در امیخته با صدای ادمیان را تشخیص داد!!!من نیز دیشب به دنبال صدایم بودم اما نیافتمش!!!!

چند روز پیش یکی می گفت:این همان دستاورد نظام سرمایه است که می خواست وتوانست که در ما به وجود اورد!!!این همان بیگانگی ست.این همان روح سرمایه است که همه چیز را در گوشه ای می نشاند وتا جایی پیش می رود که حتی استخوانهایمان دیگر نه نشانه ای ونه بوی از ادم بودن را می دهند!!!

اری راست می گوید اما چه می شود کرد؟؟؟؟؟؟؟؟؟گرچه من ذات (نه)گفتن را نفی نمی کنم اما رمقی برای (نه)گفتن نیز در من نمانده است.می دانم این اندیشه است که ادمی را برمی دارد واز جایی می کند ویا در جایی باز میدارد ومن اینجا از هیچ بودنم احساس حقارت می کنم.............................

                                                                              

 

 

 

 

 

 

 

باختن

باختم

من باختم!

اری به تمامی باختم

وباختم حتی هر انچه را که می پنداشتم

در ان هراسم نیست!

اری من باختم زمان را

وقتی که بی هیچ

بازهم برای 8صبح کوک می کردم.

من سکس را نیز باختم

وقتی که فعلیتی اجباری شده بود.

من حتی خودرا

وخط خطی کردن کاغذ سفیدی را نیزباختم.

من باختم...........

من باختم............!

وحال دیگر این است مردن

اری این است.

پس چگونه می توان در باختن زیست

زمانی که بازنده ای بیش نیستی!

من حتی در مردن نیز باختم

چرا که تن مرده

رهایی از دوباره باختن است

گریزی ست که به سرانجام رسیده است.

وحال با این همه باختن

کاش زودتر درمی یافتم